Louie Lymon & The Teenchords

Lewis Lymon & The Teenchords, ook bekend als Louie Lymon & The Teenchords (New York)

Persoonlijk:

Louie Lymon (Lead)

Rossilio Roca (Tenor)

Ralph Vaughn (Tenor)

Lyndon Harold (Bariton)

David Little (Bas)

Biografie:

In de voetsporen van zijn oudere broer, de legendarische Frankie Lymon, waagde ook Lewis Lymon een poging om rock-'n-rollster te worden. Hoewel zijn groep, de Teenchords, nooit het succes van Frankie's Teenagers evenaarde, veroverden ze toch een belangrijke plek in de rock-'n-rollwereld van de jaren 50.

De familie Lymon was muzikaal aangelegd; vader Howard Lymon zong in een lokale gospelgroep, de Harlemaires. Lewis had eerder gezongen met de Harlemaires Juniors, samen met zijn broers Frankie en Howard Jr. En in 1956, met het succes van de Teenagers, was het niet verwonderlijk dat Lewis het ook wilde proberen. De in Harlem gevestigde Teenchords hadden zelfs een vergelijkbare naam als de toonaangevende Teenagers.

De Teenchords hoefden Harlem niet eens te verlaten om ontdekt en opgenomen te worden. Tijdens een bezoek aan de Apollo om de Teenagers te horen, kregen Lewis en zijn groep de tip dat de lokale ondernemer Bobby Robinson op zoek was naar nieuw talent. Robinson had een platenzaak in Harlem en was tevens platenproducer die al twee platenlabels had opgericht, Red Robin en Whirlin' Disc. De jonge groep Teenchords ging naar Robinsons winkel en stelde zich voor. Toen Robinson hoorde dat Frankie Lymons broer, Lewis, in de groep zat, stond hij open voor een auditie ter plekke. De Teenchords speelden "Who Can Explain", een nummer van de Teenagers. Overtuigd dat de jonge gasten konden zingen, en met de naam Lymon erbij, contracteerde Robinson de Teenchords ter plekke.

Voor hun eerste opname probeerde Robinson iets te bedenken dat pakkend en aantrekkelijk zou zijn voor een tienerpubliek. Eerst bedacht hij een vocale riff. Hij liet de groep eindeloos doorzingen, totdat hij eindelijk een geschikte tekst had gevonden. En zo werd "I'm So Happy" geboren. De B-kant, "Lydia", werd geschreven door Lymon en gaat over een meisje dat hij kende uit zijn buurt. De nummers werden uitgebracht op Robinsons nieuw opgerichte label Fury en verschenen eind 1956. De plaat haalde nooit de nationale hitlijsten, maar verkocht wel respectabel aan de oostkust. In een advertentie in januari 1957 pochte Robinson dat de plaat in de eerste tien dagen 40.000 exemplaren had verkocht in New York, Philadelphia en Boston. Sterker nog, vier jaar later, in 1961, zou een jonge platenproducer genaamd Phil Spector het nummer coveren met een groep genaamd The Ducanes. De tweede single van The Teenchords, en misschien wel hun beste single met twee kanten, werd uitgebracht in maart 1957. Het combineerde het uptempo "Honey, Honey" met de mooie ballad "Please Tell the Angels". The Teenchords bleven een actief optredenschema volgen. Ze keerden terug naar de Apollo, maar dit keer als artiesten in plaats van fans, en traden ook op in de Paramount tijdens een Alan Freed-show. Een persbericht uit juni 1957 kondigde aan dat The Teenchords te zien zouden zijn in een nieuwe film, "The Hit Record", samen met een reeks andere rock-'n-roll-artiesten.

Toen de film uiteindelijk in de bioscoop verscheen, was de titel veranderd in Jamboree. De laatste release van de groep op het Fury-label, eveneens in 1957, was "I'm Not Too Young to Fall in Love" met op de B-kant "Falling in Love". Blijkbaar waren de Teenchords niet meer zo dol op Bobby Robinson. Ze zouden een contract van twee jaar met Robinson hebben getekend, maar in september 1957 kondigde George Goldner aan dat hij de Teenchords had gecontracteerd voor zijn End-label, hoewel het erop lijkt dat er nooit een officieel contract is getekend. De overstap naar het label volgde op een tournee die de Teenchords hadden gemaakt in de Britse West-Indië met het Bullmoose Jackson Orchestra. Hun eerste End-opname, "Too Young" met "Your Last Chance", kreeg uitstekende recensies van Billboard. Je kunt de Teenchords "Your Last Chance" zien uitvoeren in de film Jamboree.

Maar net als hun Fury-opnames zouden ook hun End-releases geen nationale hitnoteringen behalen. Hun tweede en laatste End-opname, "Tell Me Love" met "I Found Out Why", was een matig antwoordnummer op "Why Do Fools Fall in Love" van de Teenagers. Beide nummers kregen zeer goede recensies van Billboard. Aangespoord door de vraag naar "oude hits" begin jaren '60, bracht Goldner "Too Young" opnieuw uit, ditmaal samen met "I Found Out Why" in 1962.

Ook te horen tijdens de uitzendingen van Stepupzorgradio.